تحلیل گذار پارادایم از سودآوری کوتاه‌مدت به پایداری بلندمدت: نقش مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها (CSR) در خلق ارزش مشترک

تحلیل گذار پارادایم از سودآوری کوتاه‌مدت به پایداری بلندمدت: نقش مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها (CSR) در خلق ارزش مشترک

تحلیل گذار پارادایم از سودآوری کوتاه‌مدت به پایداری بلندمدت: نقش مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها (CSR) در خلق ارزش مشترک، نشان‌دهنده یک دگرگونی بنیادین در فلسفه وجودی بنگاه‌های اقتصادی است که در آن، نگاه مکانیکی به سود به عنوان تنها غایت فعالیت، جای خود را به نگاهی ارگانیک و کل‌نگر داده است. در این پارادایم نوین، شرکت‌ها با درک این واقعیت که موفقیت آن‌ها در گروی سلامت جامعه و حفظ منابع محیط زیستی است، از مدل‌های سنتیِ «هزینه بر بودنِ مسئولیت اجتماعی» فاصله گرفته و به سمت استراتژی «خلق ارزش مشترک» (CSV) حرکت کرده‌اند؛ رویکردی که در آن حل چالش‌های اجتماعی و زیست‌محیطی، نه یک اقدام بشردوستانه حاشیه‌ای، بلکه منبعی استراتژیک برای نوآوری، افزایش بهره‌وری و تضمین بقای برند در بازارهای رقابتی آینده محسوب می‌شود.

نویسنده: دکتر فرید پورناجی

مقدمه (Introduction)

در دهه‌های پایانی قرن بیستم، دکترین غالب بر دنیای تجارت بر پایه نظریه میلتون فریدمن استوار بود که تنها مسئولیت اجتماعی کسب‌وکار را «افزایش سود» برای سهامداران می‌دانست. اما در هزاره جدید، بروز بحران‌های زیست‌محیطی، نابرابری‌های فزاینده اجتماعی و تغییر در الگوهای مصرف، این نگاه تقلیل‌گرایانه را با چالشی جدی مواجه کرده است. امروزه، تحلیل گذار پارادایم از سودآوری کوتاه‌مدت به پایداری بلندمدت: نقش مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها (CSR) در خلق ارزش مشترک، به یکی از ضرورت‌های بنیادین در مدیریت استراتژیک تبدیل شده است. این گذار به معنای نفی سودآوری نیست، بلکه به معنای بازتعریف مسیر دستیابی به آن از طریق پیوند زدن اهداف اقتصادی با نیازهای جامعه است.

مسئله اصلی اینجاست که مدل‌های سنتیِ سودمحور، با نادیده گرفتن هزینه‌های بیرونی (Externalities)، پایداری خود را در بلندمدت از دست داده‌اند. در مقابل، شرکت‌های پیشرو با اتخاذ رویکرد مسئولیت اجتماعی (CSR)، از نگاه ابزاری به جامعه فراتر رفته و به دنبال ایجاد «ارزش مشترک» هستند؛ یعنی خلق ارزش اقتصادی به گونه‌ای که هم‌زمان برای جامعه نیز ارزش‌آفرین باشد. این پژوهش با هدف بررسی این چرخش استراتژیک، به دنبال پاسخ به این پرسش است که چگونه ادغام مسئولیت‌های اجتماعی در هسته مرکزی مدل کسب‌وکار، می‌تواند فراتر از یک اقدام اخلاقی، به عنوان محرک اصلی نوآوری و مزیت رقابتی پایدار عمل کند. در واقع، در دنیای پیچیده امروز، مرز میان رفاه اجتماعی و سود شرکت‌ها کمرنگ شده و پایداری کسب‌وکار به طور مستقیم به توانایی آن در حل چالش‌های انسانی گره خورده است.

بیان مسئله: تضاد ظاهری میان حداکثرسازی سود و مسئولیت‌های اخلاقی.

هسته مرکزی چالش‌های مدیریتی در قرن بیست و یکم، در تضاد ظاهری میان حداکثرسازی سود و مسئولیت‌های اخلاقی نهفته است. بر اساس نظریات کلاسیک اقتصاد، هدف غایی هر بنگاه اقتصادی، بیشینه‌سازی ثروت سهامداران در کوتاه‌مدت است؛ نگاهی که هرگونه تخصیص منابع به امور اجتماعی و اخلاقی را نوعی انحراف از اهداف اصلی و تحمیل هزینه غیرضروری تلقی می‌کند. این رویکردِ «تقابل‌گرا»، اخلاق و سود را در دو کفه ترازوی متضاد قرار می‌دهد که رشد یکی مستلزم قربانی شدن دیگری است.

با این حال، مسئله اصلی پژوهش حاضر این است که این تضاد ظاهری، در واقعیتِ بازارهای مدرن، منجر به بروز بحران‌های پایداری شده است. شرکت‌هایی که صرفاً بر شاخص‌های مالی کوتاه‌مدت تمرکز کرده‌اند، با نادیده گرفتن مسئولیت‌های اخلاقی (نظیر حقوق کارگران، حفظ محیط زیست و شفافیت مالی)، در درازمدت با هزینه‌های سنگینِ ناشی از کاهش اعتبار برند، جریمه‌های قانونی و طرد شدن توسط جامعه مواجه می‌شوند. بنابراین، شکاف عمیقی میان «سودآوری سریع» و «ماندگاری استراتژیک» پدید آمده است.

پرسش بنیادینی که این مقاله به دنبال پاسخ به آن است، این است که چگونه می‌توان از این تضاد عبور کرد؟ آیا راهکاری وجود دارد که در آن مسئولیت‌های اخلاقی نه به عنوان «هزینه»، بلکه به عنوان «محرک سودآوری» بازتعریف شوند؟ عدم توانایی در حل این تضاد، نه تنها باعث شکست کسب‌وکارها در بازارهای رقابتی می‌شود، بلکه اعتماد عمومی به نظام‌های اقتصادی را نیز به شدت خدشه‌دار می‌کند.

اهمیت موضوع: چرا شرکت‌های صرفاً سودمحور در حال از دست دادن سهم بازار هستند؟ (اشاره به تغییر ذائقه نسل‌های جدید مثل Gen Z).

اهمیت این پژوهش در این واقعیت نهفته است که مدل‌های کسب‌وکارِ صرفاً سودمحور، با سرعتی بی‌سابقه در حال از دست دادن جایگاه و سهم بازار خود در اقتصاد جهانی هستند. این ریزش سهم بازار، ریشه در تحول بنیادینِ ارزش‌های مصرف‌کننده دارد؛ جایی که ظهور نسل Z و هزاره‌ها (Millennials) به عنوان قدرت‌های جدید خرید، قواعد بازی را تغییر داده است. برای این نسل‌ها، وفاداری به یک برند دیگر تنها بر پایه قیمت یا کیفیت محصول استوار نیست، بلکه آن‌ها به دنبال “پیوند ارزشی” با برند هستند. آمارها نشان می‌دهد که مصرف‌کنندگان امروزی به‌ویژه نسل جدید، تمایل دارند از شرکت‌هایی خرید کنند که مواضع اخلاقی روشنی در قبال چالش‌های اقلیمی، عدالت اجتماعی و پایداری محیط زیستی دارند. در نتیجه، بی‌توجهی به مسئولیت اجتماعی نه تنها یک چالش اخلاقی، بلکه یک ریسک تجاری عظیم است که می‌تواند منجر به تحریم برند (Boycott) و خروج دائمی از رقابت در بازارهای شفاف و متصلِ امروز شود.

هدف تحقیق: بررسی چگونگی تبدیل شدن “مسئولیت اجتماعی” به یک مزیت رقابتی پایدار.

هدف بنیادین این پژوهش، تحلیل و تبیین مکانیسم‌هایی است که از طریق آن‌ها، مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها (CSR) از یک فعالیت حاشیه‌ای و داوطلبانه، به یک «مزیت رقابتی پایدار» در بدنه استراتژیک کسب‌وکار تبدیل می‌شود. در واقع، این تحقیق به دنبال آن است تا نشان دهد چگونه تعهد به اصول اخلاقی و اجتماعی می‌تواند به جای فرسایش منابع مالی، به منبعی برای نوآوری در محصول، بهینه‌سازی زنجیره تأمین، و تقویت هویت برند تبدیل گردد. با تمرکز بر مفهوم «خلق ارزش مشترک»، این مطالعه قصد دارد الگوهایی را شناسایی کند که به مدیران اجازه می‌دهد بین انتظارات اجتماعی و اهداف اقتصادی هم‌افزایی ایجاد کرده و از این طریق، وفاداری عمیق مشتریان و پایداری بلندمدت در بازارهای پرنوسان را تضمین نمایند.

ادبیات تحقیق و مبانی نظری (Literature Review)

بخش ادبیات تحقیق و مبانی نظری، شالوده علمی مقاله شماست. در این بخش باید نشان دهید که موضوع از چه زوایای نظری بررسی شده و چگونه از مدل‌های سنتی به سمت مدل‌های مدرن حرکت کرده‌ایم.

در ادامه، ۳ زیرمجموعه اصلی برای این بخش تدوین شده است:

۲. ادبیات تحقیق و مبانی نظری (Literature Review)

۲.۱. هرم مسئولیت اجتماعی کارول (Carroll’s CSR Pyramid)

یکی از پذیرفته‌شده‌ترین مدل‌ها در ادبیات تحقیق، هرم «آرچی کارول» است. او معتقد است که مسئولیت اجتماعی یک شرکت شامل چهار لایه است که باید به موازات هم پیش بروند. برخلاف تصور عموم، کارول مسئولیت اقتصادی (سودآوری) را قاعده و زیربنای هرم می‌داند، اما تأکید می‌کند که این سودآوری باید در ظرف قانون و اخلاق صورت گیرد.

• مسئولیت اقتصادی: سودآور بودن.
• مسئولیت قانونی: رعایت قوانین و مقررات.
• مسئولیت اخلاقی: انجام آنچه درست، عادلانه و منصفانه است (حتی اگر در قانون نیامده باشد).
• مسئولیت بشردوستانه: مشارکت در فعالیت‌های عام‌المنفعه و بهبود کیفیت زندگی جامعه.

۲.۲. تئوری ذینفعان (Stakeholder Theory)

این تئوری که توسط ادوارد فریمن معرفی شد، نقطه مقابل دیدگاه «سهامدار‌محوری» است. در ادبیات کلاسیک، مدیران تنها در برابر صاحبان سرمایه مسئول بودند. اما تئوری ذینفعان استدلال می‌کند که برای پایداری بلندمدت، کسب‌وکار باید منافع تمامی گروه‌هایی که از فعالیت‌های شرکت متأثر می‌شوند را در نظر بگیرد؛ از جمله: کارکنان، مشتریان، تأمین‌کنندگان، جامعه محلی و محیط زیست. رضایت این ذینفعان، ریسک‌های عملیاتی را کاهش و پایداری برند را افزایش می‌دهد.

۲.۳. مدل خط سود سه‌گانه (Triple Bottom Line – TBL)

جان الکینگتون با معرفی مدل TBL، روش سنجش موفقیت در کسب‌وکار را دگرگون کرد. او معتقد است که ترازنامه یک شرکت پایدار نباید فقط شامل “سود مالی” باشد، بلکه باید سه محور را اندازه گیری کند:

1. مردم (People): تأثیرات اجتماعی و عدالت در محیط کار و جامعه.
2. سیاره (Planet): میزان ردپای کربن و پایداری زیست‌محیطی.
3. سود (Profit): پایداری اقتصادی و سودآوری اخلاقی.

۲.۴. از مسئولیت اجتماعی (CSR) تا خلق ارزش مشترک (CSV)

در ادبیات نوین، تمایز ظریفی میان CSR سنتی و خلق ارزش مشترک (Creating Shared Value) وجود دارد. در حالی که CSR سنتی اغلب به عنوان یک فعالیت جانبی (مثل خیریه) برای جبران آسیب‌های احتمالی دیده می‌شد، مدل CSV که توسط پورتر و کرامر معرفی شد، مسئولیت اجتماعی را در قلب استراتژی قرار می‌دهد. در این مدل، شرکت با حل یک معضل اجتماعی (مثلاً کاهش مصرف آب در کشاورزی توسط یک شرکت صنایع غذایی)، هزینه‌های خود را کاهش داده و هم‌زمان به جامعه خدمت می‌کند.

استراتژی‌های جایگزینی سود با مسئولیت اجتماعی

در این بخش، به جایگزینی «نگاه سنتی به سود» با «نگاه مبتنی بر مسئولیت اجتماعی» می‌پردازیم. نکته کلیدی اینجاست که ما سود را حذف نمی‌کنیم، بلکه مسیر دستیابی به سود را از طریق استراتژی‌های اخلاقی بازتعریف می‌کنیم.

۳. استراتژی‌های جایگزینی سودآوری محض با مسئولیت اجتماعی استراتژیک

در این پارادایم، شرکت‌ها از استراتژی‌های زیر برای پیوند زدن پایداری به بدنه کسب‌وکار استفاده می‌کنند:

۳.۱. مدل خلق ارزش مشترک (Creating Shared Value – CSV)

این استراتژی که توسط مایکل پورتر معرفی شد، بر این اصل استوار است که ظرفیت‌های شرکت را برای حل مشکلات اجتماعی به کار بگیریم. به جای اینکه بخشی از سود را به خیریه بدهیم، فرآیندهایی طراحی می‌کنیم که هم‌زمان سود ایجاد کرده و مشکل جامعه را حل کنند.

• مثال: شرکتی که به جای خرید ارزان مواد اولیه، روی آموزش کشاورزان محلی سرمایه‌گذاری می‌کند تا بهره‌وری آن‌ها بالا برود. نتیجه: کیفیت مواد اولیه شرکت بالا می‌رود و فقر در آن منطقه کاهش می‌یابد.

۳.۲. یکپارچه‌سازی شاخص‌های ESG در زنجیره تأمین

استراتژی بعدی، جایگزینی «ارزان‌ترین تأمین‌کننده» با «اخلاقی‌ترین تأمین‌کننده» است. شاخص‌های ESG (محیط‌زیست، اجتماع و حاکمیت) به مدیران کمک می‌کند تا فرآیندهای تولید را بازنگری کنند.

• کاهش ردپای کربن: استفاده از انرژی‌های پاک که در بلندمدت هزینه‌های انرژی را کاهش داده و اعتبار برند را نزد نسل Z بالا می‌برد.
• تجارت منصفانه (Fair Trade): تضمین پرداخت دستمزد عادلانه در تمام مراحل تولید، که مانع از بحران‌های اعتباری ناشی از استثمار نیروی کار می‌شود.

۳.۳. مدل کسب‌وکار دایره‌ای (Circular Business Model)

در این استراتژی، مفهوم «زباله» حذف می‌شود. شرکت‌ها به جای تولید محصولاتی که سریع خراب می‌شوند (برای فروش بیشتر)، محصولاتی با دوام بالا یا قابلیت بازیافت کامل طراحی می‌کنند.

• استراتژی: فروش «خدمت» به جای «کالا». مثلاً شرکتی که به جای فروش لامپ، «روشنایی» می‌فروشد و مسئولیت نگهداری و بازیافت تجهیزات را خود بر عهده می‌گیرد. این امر وفاداری مشتری را به شدت افزایش می‌دهد.

۳.۴. سرمایه‌گذاری تأثیرگذار (Impact Investing)

در این رویکرد، تخصیص بودجه‌های تحقیق و توسعه (R&D) به سمت پروژه‌هایی می‌رود که علاوه بر بازگشت مالی، یک اثر مثبتِ قابل اندازه‌گیری اجتماعی یا محیط‌زیستی داشته باشند.

• مثال: توسعه بسته‌بندی‌های زیست‌تخریب‌پذیر که در ابتدا گران‌تر هستند اما با حذف مالیات‌های زیست‌محیطی و جذب مشتریان وفادار، سودآوری بلندمدت را تضمین می‌کنند.

• شفافیت زنجیره تأمین: اولویت دادن به اخلاق در خرید مواد اولیه بر کاهش هزینه‌ها.

استراتژی شفافیت زنجیره تأمین بر این اصل استوار است که اعتبار یک برند، به دورترین حلقه در شبکه تأمین‌کنندگان آن گره خورده است. در این رویکرد، شرکت‌ها آگاهانه از مدل سنتی «خرید از ارزان‌ترین منبع» فاصله گرفته و استاندارد‌های اخلاقی و حقوق بشری را به عنوان معیار اصلی انتخاب تأمین‌کنندگان برمی‌گزینند. این امر شامل نظارت دقیق بر شرایط کاری، منع استثمار کودکان و اطمینان از شیوه‌های پایدار استخراج یا تولید مواد اولیه است. اگرچه این استراتژی ممکن است در کوتاه‌مدت هزینه‌های عملیاتی را افزایش دهد، اما در بلندمدت با پیشگیری از بحران‌های اعتباری، تضمین کیفیت پایدار و جلب اعتماد عمیق مشتریان آگاه، ریسک‌های استراتژیک کسب‌وکار را به شدت کاهش داده و پایداری مالی را در محیطی که «شفافیت» یک ارزش بنیادین است، تضمین می‌کند.

تحلیل پیامدهای اقتصادی و سازمانی (یافته‌ها)            

در این بخش، نتایج حاصل از گذار به سمت پایداری و مسئولیت اجتماعی در دو سطح کلان اقتصادی و ساختار داخلی سازمان مورد تحلیل قرار می‌گیرد:

۴.۱. وفاداری برند و ارزش ویژه مشتری (Brand Loyalty)

تحلیل یافته‌ها نشان می‌دهد که مسئولیت اجتماعی مستقیماً بر تصویر ذهنی برند اثر گذاشته و منجر به شکل‌گیری وفاداری نگرشی (Attitudinal Loyalty) می‌شود. برخلاف وفاداری رفتاری که صرفاً بر پایه قیمت است، این نوع وفاداری باعث می‌شود مشتریان حتی در صورت افزایش قیمت یا حضور رقبا، به برند متعهد بمانند. در بازارهای رقابتی امروز، هزینه‌ی جذب یک مشتری جدید ۵ تا ۷ برابر نگهداشت مشتریان فعلی است؛ بنابراین، CSR با تبدیل مشتریان به «مبلغان برند»، هزینه‌های بازاریابی را به شدت کاهش داده و جریان نقدینگی بلندمدت را تضمین می‌کند.

۴.۲. جذب و نگهداشت سرمایه‌های انسانی (Talent Acquisition)

از منظر سازمانی، پایداری به یکی از مهم‌ترین ابزارهای برندینگ کارفرما (Employer Branding) تبدیل شده است. یافته‌های پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهد که متخصصان نسل جدید (به‌ویژه در حوزه‌های تکنولوژی و مدیریت)، اشتیاق کمتری برای کار در شرکت‌های صرفاً سودمحور دارند. سازمان‌های ارزش‌محور با ایجاد حس «معناداری» در شغل، نرخ چرخش نیرو (Turnover) را کاهش داده و تعهد سازمانی را بالا می‌برند. این امر هزینه‌های گزاف جایگزینی نیرو و آموزش را به حداقل رسانده و بهره‌وری را از طریق انگیزه درونی کارکنان افزایش می‌دهد.

۴.۳. کاهش ریسک و دسترسی به بازارهای سرمایه

تحلیل‌های مالی نشان می‌دهد شرکت‌هایی که شاخص‌های ESG بالایی دارند، با ریسک‌های سیستمی کمتری مواجه هستند. این شرکت‌ها کمتر درگیر جریمه‌های زیست‌محیطی، شکایات کارگری و رسوایی‌های اخلاقی می‌شوند. در نتیجه، بانک‌ها و نهادهای سرمایه‌گذاری بین‌المللی، نرخ بهره کمتری برای تسهیلات آن‌ها در نظر گرفته و تمایل بیشتری به خرید سهام آن‌ها دارند. این به معنای کاهش هزینه سرمایه (Cost of Capital) و افزایش ارزش کل شرکت در بازار بورس است.

۴.۴. نوآوری در فرآیند و محصول

فشار برای پایدار بودن، سازمان را ناچار به نوآوری می‌کند. یافته‌ها حاکی از آن است که محدودیت‌های زیست‌محیطی (مانند کاهش مصرف پلاستیک) منجر به ابداع مواد اولیه جدید و فرآیندهای تولیدی بهینه‌تری شده است که در نهایت، کارایی عملیاتی را افزایش داده و ضایعات را به عنوان یک مرکز هزینه، حذف کرده است.

چالش‌ها و موانع پیاده‌سازی

۵.۱. فشار سهامداران برای سودآوری کوتاه‌مدت (Short-termism)

بزرگ‌ترین مانع در مسیر پایداری، فشار بازارهای سرمایه و سهامداران برای کسب نتایج مالی سریع است. بسیاری از سرمایه‌گذاران همچنان بر اساس گزارش‌های فصلی تصمیم‌گیری می‌کنند. از آنجا که سرمایه‌گذاری در حوزه‌های اجتماعی و زیست‌محیطی (مانند تغییر زیرساخت‌های تولید به انرژی سبز) معمولاً در بلندمدت به سودآوری می‌رسد، مدیران اجرایی ممکن است برای حفظ قیمت سهام یا دریافت پاداش‌های سالانه، پروژه‌های پایداری را به نفع سودهای مقطعی متوقف کنند.

۵.۲. پدیده سبز‌شویی (Greenwashing)

یک چالش اخلاقی و استراتژیک، تمایل برخی سازمان‌ها به «نمایش پایداری» به جای «پیاده‌سازی پایداری» است. سبز‌شویی زمانی رخ می‌دهد که یک شرکت بیش از آنکه برای محیط زیست یا جامعه تلاش کند، برای تبلیغِ آن هزینه می‌کند. این رویکرد نه تنها باعث فریب افکار عمومی می‌شود، بلکه در صورت افشا، منجر به فروپاشی اعتماد مشتریان (به‌ویژه نسل Z) شده و ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به اعتبار برند وارد می‌کند.

۵.۳. تضاد در تخصیص منابع و هزینه‌های اولیه

در بسیاری از کسب‌وکارهای کوچک و متوسط (SMEs)، بودجه‌بندی برای استانداردهای مسئولیت اجتماعی (مانند دریافت گواهینامه‌های اخلاقی یا ارتقای سیستم تصفیه پساب) یک چالش مالی بزرگ محسوب می‌شود. در محیط‌های اقتصادی پرنوسان، مدیران اغلب میان «بقای مالی در لحظه» و «تعهدات اخلاقی برای آینده» دچار تضاد می‌شوند؛ چرا که پیاده‌سازی کامل CSR نیازمند بازنگری در تمام زنجیره ارزش است که هزینه‌های اولیه بالایی دارد.

۵.۴. فقدان استانداردهای واحد برای سنجش (ESG Metrics)

برخلاف استانداردهای حسابداری مالی که دقیق و جهانی هستند، سنجش «تأثیرات اجتماعی» و «پایداری» همچنان با نبود ابزارهای اندازه‌گیری یکپارچه روبروست. این فقدان استاندارد باعث می‌شود که مقایسه عملکرد شرکت‌های مختلف سخت شده و مدیران نتوانند به دقت رابطه بین اقدامات مسئولانه و بازگشت سرمایه (ROI) را به ذینفعان گزارش دهند.

نتیجه‌گیری و پیشنهادات

پژوهش حاضر نشان داد که در سال ۲۰۲۶، مرزهای میان «اخلاق» و «اقتصاد» بیش از هر زمان دیگری در هم تنیده شده است. گذار پارادایم از سودآوری کوتاه‌مدت به پایداری بلندمدت، دیگر یک انتخاب فانتزی یا فعالیتی بشردوستانه نیست، بلکه ضرورتی برای بقا در اکوسیستم پیچیده تجارت مدرن است. یافته‌ها تایید می‌کنند که اگرچه تمرکز بر مسئولیت اجتماعی (CSR) و خلق ارزش مشترک (CSV) ممکن است در کوتاه‌مدت هزینه‌های عملیاتی را افزایش دهد، اما از طریق کاهش ریسک‌های استراتژیک، افزایش وفاداری مشتریان (به‌ویژه نسل Z) و بهبود برندینگ کارفرما، به شکلی مستقیم بر پایداری مالی و ارزش بازار شرکت‌ها تأثیر مثبت می‌گذارد. در واقع، شرکت‌های آینده آن‌هایی هستند که سود را نه به عنوان «هدف نهایی»، بلکه به عنوان «پاداش حل چالش‌های اجتماعی» تعریف می‌کنند.

۶.۲. پیشنهادات کاربردی (Practical Recommendations)

با توجه به یافته‌های تحقیق، پیشنهادات زیر برای مدیران و سیاست‌گذاران کسب‌وکار ارائه می‌شود:

• تدوین نظام‌نامه اخلاقی یکپارچه: شرکت‌ها باید مسئولیت اجتماعی را از بخش روابط عمومی خارج کرده و آن را در استراتژی‌های عملیاتی و زنجیره تأمین خود ادغام کنند.
• شفافیت در گزارش‌دهی ESG: پیشنهاد می‌شود کسب‌وکارها از استانداردهای بین‌المللی برای گزارش‌دهی غیرمالی استفاده کنند تا اعتماد سرمایه‌گذاران و مشتریان را از طریق شفافیت (و دوری از سبز‌شویی) جلب نمایند.
• آموزش و فرهنگ‌سازی سازمانی: برای غلبه بر مقاومت‌های داخلی، باید مفهوم «پایداری» به عنوان یک ارزش مشترک به تمامی سطوح کارکنان آموزش داده شود تا آن‌ها نقش خود را در خلق ارزش اجتماعی درک کنند.
• تعامل با ذینفعان: مدیران باید فراتر از سهامداران، کانال‌های ارتباطی مستمری با جامعه محلی، فعالان محیط زیست و مشتریان ایجاد کنند تا نیازهای واقعی آن‌ها را در مدل کسب‌وکار خود لحاظ نمایند.